زنده بودی سال ها ای سرزمین مرد خیز
دست نامردان چرا امروز خوار ابتری
چین ما چین جملگی باژت همی داد سالها
این زمان خاک بگیریند، آه ازین بد اختری
یک دو ابله دفتر ودیوان و خاک ات ز دست
داد بر روس و به چین ، ای وای به اینسان سروری؟
سروری آنست که از خاکت نگهداری کنی
روز شب از بهر آبادیش بیداری کنی
سروری آنست که ملکت را بسازی گل ستان
کوچه و باغ و سرایت را کنی چون بوستان
سروری این نیست که میرد مأ منت
تو شکم فربه کنی ، هچو کلفتی گردنت
سروری آنست که از جان و تنت
مایه بگذاری برای میهنت
نه که بخشی خاک پاکت را به چین
این نه رسم سروری باشد یقین
خاک بادا بر سر آن ابلهان
کو دیارش را دهد بر دیگران
افسوس که رفت از دست پامیرو دماوند ش خشکیده ز بی مهری هم پنجرود الوندش افتاده به خاک و خون پامیر و بدخشانش بند بند ز هم پاشید کولاب و سمرقندش شهر جم و خاک جم افتاد به دست غیر نه رستم دستانی ، تا برهاند از بندش نه شهر خجندی ماند، نه نام بخارایی نه بلخ به جا مانده نه کابل و کوه بندش امروز دهد خاکش چون تحفه به خاقانی آی مردم این کشور ، آخر بدهید پندش گر پند پذیر نبود ، نومید نه باید شد از تخت بر اندازد روزی خداوندش هر روز بنالم زار هر شام نویسم شعر افسوس که نمیخوانند خوبان سمرقندش
بوسه کن بوسه که بوسه دلکش است
عشق را خود داستان دلخوش است
بوسه پیوند دو لب، پیوند جان
بوسه پیوند دو تا سرو روان
بوسه یعنی عشق یعنی همدلی
بوسه یعنی یکدلی و همدلی
بوسه باشد بندگشاه راز ها
بوسه باشد عشق را آواز ها
بوسه ی لب خوشتر از انگبین
بوسه ی لب عشق را تاج و نگین
دو شنبه شهر زیبا و دل آراست دو شنبه شاد و سر سبز و گوراست دو شنبه سرزمین نیکمردان دو شنبه زادگاه راد مردان دو شنبه کشور دلها دو شنبه دو شنبه گلشن گلها دو شنبه دو شنبه پایتخت تاجیکانی دو شنبه تاجیکان را جسمو جانی دو شنبه مهر من گنجینه ی من دو شنبه عشق تو در سینه ی من دو شنبه شاد بادا جاودانی که هستی از نیکانم نشانی
آخراین شب های ظلمانی بسر خواهد رسید
شام غفلت میرود صبح ظفر خواهد رسید
بر نیارید نا له و فریاد از جـــــور فــلـــک
با امید باشید که این غمنامه سر خواهد رسید
گو به یوسف چون به بازار حراجی غم مخور
چو ن ز حسنت بر زلیخا هم خبر خواهد رسید
هم بـــــه مجـــــــنون گو که دل خوش دار تو
چون سگ لیلا درین کوه و کمر خواهد رسید
جمله دانید تاریکی هیچـــــــــگاه نباشد پایدار
چونکه درشب یک چراغی چون قمر خواهد رسید
آریا با یـــــــاد ماهـــــــی زنده گانی میکند
انتظار آخــــــــر سر آید یار ز در خواهد رسید
ما دوش به میخانه چه مستانه بودیم
فارغ زجهان وز هــــمه بیگانه بودیم
سر شار ز مســـــتی و سر مست ساز
شیدا مـــی و ساقی و پیـــمانه بودیم
ای آنکه تویی عاشق چهار روزه دنیا
ما همچو تو نیز عاشق و دیوانه بودیم
تو عاشق مالـــــــــی و هم عاشق جاه
ما عاشق مــــــــــل عاشق پیمانه بودیم
دست بر کــــــمر ساقی و لب بر لب جام
تا صبح لب خویش به جام دوخته بودیم
من در فراق یاران همه صبح وهم شبانه
باخون دل نویســــم همه شعر و هم ترانه
این چرخ واین زمــانه از خیل ظالمان اند
مارا زهم جدا ساخـــت ای وای ازین زمانه
در خلوت شبانــــم بـــــــا دوستان بگویم
از درد قصه هــــــا و از بی کســی فسانه
دارم به خاطر خویش تصویر دوســـتانرا
هریک به مثل ماه اند خواهی اگرنشــانه
گربخت من مدد کرد دیدم دوســــــتان را
دیگر جدا نمیشم این خط و این نــــشانه
آریا دگر چه نالــــــی از دوری و فراقت
رخت سفر بـــــبند و زود تر بیا به خانه
